گل سرخ

...

Wed, 22 Feb 2012 01:46:00 GMT

حوصله م سر رفته بود و اعصابمم خورد ، گفتم بيام اينجا يه کم...

اين 2-3 روز که از زور (گلاب به روتون) حالت تهوع و ضعف ، همه ش خوابيده بودم. خيلي بد بود نمي دونم از اين ويروسها بود يا هرچيز ديگه اما هيچي نمي تونستم بخورم و از اونطرف هم گشنه م بود و خلاصه اينجوريا.........
ميخواستم توي اين هفته يه سر برم دانشگاه که نشد ، ميخواستم عمه م اينا رو دعوت کنم خونه مون که باز هم نشد ، دوستام قرار گذاشته بودن بيان خونه مون که وقتي ديدم اينجوريه حالم موکولش کردم به هفته ي ديگه و در مجموع روزهاي بيخودي را گذرانديم!!

موضوع بعدي هم که دليل اصلي اعصاب خورديم بود مربوط ميشه به يکي از دوستام...
دوست دوران دبيرستان و پيش دانشگاهي که سال اول که کنکور قبول نشد شوهر کرد و الآنم يه بچه 2ساله داره....................

ولش کنين...کلي توضيح دادم در موردش اما ته ش ديدم نميشه حق مطلب رو ادا کرد اينه که پاکش کردم!!!!!!

فقط همينو بگم که حضور اين دوست واسه من علاوه بر اينکه هيچ دلخوشي اي محسوب نميشه ، چه بسا هميشه باعث اعصاب خوردي و ناراحتي من هم هست...بخاطر حساسيت زيادي که روي من داره بايد خيلي از چيزا رو جلوش سانسور کنم (از سر کار رفتن مقطعيه اون دوران بگير تا حتي همين عمل دماغ!!!!!) يعني باور کنين تجربه شو کردم که ميگم ، غيرممکنه من چيزي رو بهش بگم و اون چيز به همون روالي که بوده بمونه..مثلآ تا اين حد که بهش ميگم دوروزه فلان جا مشغول کارم،فرداش که ميريم اون کار از بيخ و بن نابود ميشه!!!!!
گفتم که نميشه حق مطلب رو گفت . اما بشدت دنبال راهي هستم که ارتباطم باهاش قطع شه...
درسته که اون بعد از دوران مدرسه تنها دوست صميميش منم ، يا الآن خاله ي بچه ش هستم و خيلي هم دوسش دارم...وقتي هم ميرم خونه شون خيلي عادي و گرم برخورد ميکنم اما................
دنبال بهانه م و امروز فهميدم شماره ايرانسل مزاحم 4ساله اي که داشتم بنام شوهر ايشونه..البته قطعآ اوني که اس ميزد خودش بوده نه شوهرش!!!!!!!!

خلاصه که بدجور داره روي اعصابم رژه ميره اين موضوع!

تازه اصش من دماغ خودمو مي خوام!!!!!!!!!!!!!!!!!!
داداش ميگه ديگه شکل آبجي مون نيستي..البته بماند که اون تعدادي که ديدن همه ميگن خوبه و بهت اومده (خودمم همينو ميگم) اما انگار با اونيکه توي آينه س غريبه م!

فعلآ همين
خوشتون باشه
تا بعد

در ادامه ي كار غيرعادي...

Tue, 14 Feb 2012 15:00:00 GMT

مي خواستم ادامه ي پست قبل اضافه کنم ، ديدم زياد طولاني ميشه انگار...

خلاصه که ديروز با استرس فراوان با آباجي جان راهيه دکتر شديم.
بعد از يه عالمه وقت رفتيم توو و دکترجان هم اومد و گچ و باز کرد و اينا..هي ميگفت ببين ميخوام اينجوري کنم منم ميگفتم باشه! بعدشم که باز کرد و از روو تخت بلند شدم اصش نرفتم سراغ آينه ، بعد خودش گفت خب نمي خواي ببيني حالا باز چسب مياد روش؟؟...گفتم چرا خب!
يه نگاه گذرايي توي آينه کردم و لبخند حاکي از رضايت آباجي رو هم که ديدم يه کم آروم شدم...خدا رو شکر خوب شده انگار.
خود دکي هم خيلي راضي بود هم از برطرف شدن انحراف و هم از جاي شکستگي......
اين دکتر يه روحيات جالبي داره ، يعني مثه اون دوتا دکتر قبلي که رفتم اهل سوسول بازي و اينا نيس ، در حالي که کارش هم به مراتب بهتر از اوناس...و از نظر اعتقادي و اخلاقي هم خيلي شبيه خودمونه...
بعدش وقتي ميخواس چسب رو بزنه ، من به آباجي گفتم که " پس تو درست ببين چه جوريه که بعد خواستي بزني "
آقا ما اينو گفتيم...
.يهو دکي برگشت گفت مامانته؟؟؟؟ (آخه فاصله سني من و خواهرم زياده چون يه داداش بينمونه..اينم فکر کرده بود مامانمه)
گفتم نه آقاي دکتر خواهرم هستن...آرنجشو گرفته بود طرف بيني م ، ميگفت مي خواستم اگه مامانت بودو اينجوري باهاش حرف ميزدي با همين آرنج بزنم باز دماغتو کج کنم
بعدم ديگه خنديديم که نه و مامانم که "شما" هستن و اونم کلي احسنت و آفرين و اينا گفت...
اما حرکتش خيلي خنده دار بود

بعد از دکتر هم اومديم و يه دوري زديم و يه کم خريد کرديم و اينا...

خداروشکر که اين مرحله ش هم به خوبي گذشت...

قبل از عمل از حافظ پرسيدم نظرت راجع به اين کار و نتيجه ش چيه..گفت:

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالي
خوش باش زانکه نبود زين هردو را زوالي...

بعدش همه ش منتظر بودم ببينم چي ميشه

خب ديگه...اينم از جريانات کار غير عادي ما!

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ولنتاين...
...سعي ميکنم ياد اون فلب کوچک نيفتم...يادم نياد اون چندتا نقطه اي که به احترام ايام شهادت گذاشتي...و فراموش کنم که نيستي...

پ.ن: مناسبت ها فقط بهانه اي هستن واسه ابراز دوست داشتن ها...ولنتاين بر شما که بي شک بهترين دوستام هستين مبارک

فعلآ همين
خوشتون باشه
تا بعد

*بعد نوشت:
عصريه ميبينم يه اس از بهار رسيده که:
"خدا لعنتت نکنه ، خدا ريشه تو نکنه! يه چرت اومدم بخوابم مگه گذاشتي؟؟؟
خواب ديدم مردي..وااااااااااااااي که چقدر گريه کردم..يعني خدا ريشه تو نکنه حالا وقت مردن بود و........."

گوشيو گرفته بودم و ميخنديدم...
اما بعدش دلم خيلي سوخت براش ، نذاشتم بخوابه :(
شرح ماجرا از زبان بهاااااااااااااااااااااااااااااار بخونين خالي از لطف نيست :دي

خوشتون باشه
تا بعد

بعد از كار غير عادي 2 !

Sun, 12 Feb 2012 14:48:00 GMT

خببببببببببببببب
هفته ي پيش اين موقع من الآن در اتاق عمل تشريف داشتم!!...جدياااااااااااااااا اين همه شجاعت ازم بعيد بود :دي

حالا رسيديم به اونجايي که قرار بود بهوش بيام!
يادمه که به شدت مي لرزيدم و يکي هم هي بهم ميگقت برو روي اون تخت...تازه همه ش هم ميگفتم نکنه وقتي بهوش ميام سوتي بدم و اسراري مگو (!!) رو بگم!
اما بعدآ که سراغ گرفتم نکته جالب اين بوده که 4زانو روي تختم خوابيده بودم و مرتب هم مي پرسيدم ساعت چنده و داداش کجاس و مامان کجان؟
همراه با سر درد...
از اون به بعدش هم که مرتب مراسم کمپرس يخ توي بادکنک (!) داشتيم و شبم مونديم و اصش نخوابيديم...!
صبحشم واسه در آوردن فتيله ها يه کم اذيت شدم و بعدم اومديم خونه!

خدا رو شکر همه ي مراحلش تا امروز که يک هفته گذشته خوب پيش رفته و انشاالله فردا هم بريم تا از شدت اين گچ و باند و چسب بکاهيم!
و توي اين مدت اون قسمت "افسردگي بعد از بيهوشي" رو با تموم وجود حس کردم...

جمعه شب مهموني دعوت داشتيم ، اولش گفتم من اين شکلي نميام! اما بعدش چون ميدونستم خوش ميگذره و کلافه هم بودم گفتم ميرم بقيه ميخوان منو اينجوري ببينن که مشکل خودشونه! و خوب شد که رفتم و خوش گذشت...

....مي خوام عاشق بشم اما تب دنيا نمي ذاره...............هان؟! چيه خب؟! لهراسبي داره ميخونه!!!

بايد مثه همين عمل دماغ ، يه تصميم انقلابي ديگه هم بگيرم!

دوباره از اون وقتاس که همه چي توي ذهنم پراکنده س و منم هرچي مياد مينويسم!!
دلم ميخواد زندگي رو ميذاشتم رو دور تند ، مثه فيلم ويدئويي ها هست که از روش رد ميکنيماااااااااااا
خيلي مشتاقم بدونم آخرش که چه!؟!؟!؟!

اصلآ ديگه ولش کن
توي همين مرحله ميفرستم بره
چيزي خواستم بگم بعدآ ميگم.

اول که مي نوشتم توي اتاق عمل بودم ، حالا که دارم پست ميکنم اونوقتيه که اومدم بيرون :دي

بيمزه هم خوددونين!
دلم ميخواد اينجوري بنويسم

خوشتون باشه
تا بعدي

* چيزايي که فهميدم نوشت:
توي اين مدت فهميدم :
- اگه تصميم به کاري گرفتم بايد تا آخر پاش وايسم... چون اگه کوچکترين غري بزنم خواهم شنيد که: حقته ، خودت خواستي ، کاريه که خودت خواستي بکني ، حالا که کردي ، ما که گفتيم نکن ، کاري از دست ما بر نمياد و.....(البته اينا رو همه شو نشنيدما..اما خب ممکن بود بشنوم!)

- اينکه صبر و تحملم چقدره...چه در برابر درد ، چه براي گرفتن نتيجه از کاري که کردم...

- اينکه بعضي از کارها هيچ راه بازگشتي نداره و پشيموني هم سودي نداره (البته منظورم اين نيست که از اين کار پشيمون شدمااااا ، کلآ ميگم)

- فهميدم که اگه بخوام کاري رو بکنم ، اطرافيانم همه جوره همراهيم ميکنن حتي اگه با اون کار موافق نباشن!!

- و فهميدم که چقد دوستاي گلي دارم که هر کدوم هرجوري تونستن جوياي احوال بودن و راهنمايي کردن..مخصوصآ روياي عزيز

و همه تونو دوست دارم..خيلي زيااااااااااااااااااااااااد

همچنان
خوشتون باشه

بعد از كار غير عادي 1 !

Wed, 08 Feb 2012 12:20:00 GMT

سلام به همه

تازه امروز تونستم بيام سراغ کامي...
از همه تون ممنونم که جوياي احوال بودين و از بهار هم ممنون تر که خبررساني کرد...
الآن بد نيستم
فقط ديگه دلم ميخواد اين آتل و پانسمانشو بکنم از رو صورتم بندازم اونور..بدجور کلافه م کرده..هي دارم سوره والعصر رو ميخونم بلکه يه کم صبرم بالا بره...

يه قيافه خنده داري هم دارم که نگو ، تپل و سياه :دي
از همه مراحل بعد از عمل عکس گرفتم اما حالا حوصله شو ندارم بريزم روو کامي .
کلآ از وقتي برگشتم خيلي بي حوصله شدم...
اعتراف مي کنم که فکر نمي کردم بعدش اينقدر بد باشه...باز اقلـآ اگه درد داشت ميگفتيم آخ!!..اما انگاد دست يه غول روو صورتمه.

هي دارم فکر ميکنم الآن جريانات عمل رو بگم يا بذارم واسه بعد..حالا تيتر وار ميگم ببينم چي ميشه :

- تا ساعت 10 روز يکشنبه باز دل دل مي کردم که خوبه ولش کنم!!..از يه طرف خودم ميترسيدم و از طرفي هم نگران ِ مامان و بابا بودم که نگرانن!...اما آخرش رفتم!

- حدود 11 من و هيئت همراه (داداش ، آباجي و زن داداش کوچيکه) رسيديم و تشکيل پرونده داديم...
منم کمي تا قسمتي قلبم داشت ميومد توي حلقم!!
دکتر هم هنوز نيومده بود...

- بعد از پذيرش من ده دقيقه يه بار ميگفتم ولش کنيم بريم!!

- حدود 12و ربع دکتر اومد و سلام و عليک و اينا و گفت بدو برو لباساتو عوض کن!! (ديگه از اينجا به بعد قلبم کاملآ توي حلقم بود!!)
آخه فکر کنين من به عمرم نه آمپول زده بودم نه سرم نه هيچي...حالا زرپي خودم با پاي خودم مي خواستم برم توي اتاق عمل!!!

- 12ونيم هم پرونده مو بهم دادن و گفتن برو طبقه 3 بخش جراحي..........

ديگه از اينجا به بعد انواع و اقسام فحش هاي رکيک و غير رکيک بود که نثار خودم ميکردم که آخه نونت کم بود..آبت کم بود..دماغ عمل کردنت چي بود؟!!
موقع وصل سرم مثه اين نديد بديد ها منتظر بودم ببينم چقدر بايد درد بياد
قلبمم که مثه چي ميزد..پرستاره فشار گرفته ميگه اووووووووووو ووووووووووه...14ست که فشارت!!! استرس داري؟؟؟
گفتم پـــــ نه پــــــ به مناسبت اين ايام فرخنده توي قلبم جشن و سرور برپاس!!!
دکتر بيهوشي هم گفت به داروي خاصي حساسيت داري؟...گفتم والا تاحالا داروي خاصي استفاده نکردم ، نمي دونم!!!!

خلاصه دکي اومد و گفت اوه چه انحرافي!! گفتم خودت منحرفي!!
تازه همه ش مثه توي فيلم ها منتظر بودم که ازم بپرسه اسمت چيه يا تا 10 رو بشمار تا بيهوش شم..اما نپرسيد و من ديگه چيزي نفهميدم...
حدود 2ساعت و ربع عمل طول کشيده...

بقيه ش باشه بعد...

* تشکرانه نوشت:
ممنونم از داداش و زن داداش گلم که خيلي زحمت کشيدن قبل و بعد از عمل و البته آباجي جان...
ممنون از همه دوستاي گلم که اينجا و smsي سراغمو ميگرفتن و بهار...
ببخشيد که ديگه کامنت ها رو تک تک نجوابيدم.

دعا کنين در ادامه هم همه چي خوب باشه...

پ.ن: لينک جامعي از جراحي بيني! ...توضيحات قبل و بعد از عملش کاملآ در مورد من صادقه!!

فعلآ
خوشتون باشه
تا بعد...

كار غير عادي!

Sun, 05 Feb 2012 00:00:00 GMT

* نطق پيش از دستور:
- تعريف کار غيرعادي از ديدگاه اين يادداشت: همانا کاري که انجامش واجب نبوده و در بعضي مواقع حرام ، گاهي مستحب و يا مکروه و مباح باشد!!

خلاصه که چند وقتي بود زده بود به سرم که يه کار غير عادي طبق تعريف فوق انجام بدم...
اولش گفتم خوبه يه آکواريوم ماهي بخرم ، اطرافيان گفتند واي و بيکاري و عوض کردن آبش سخته و نگهداريش سخته و.... / اين بود که منصرف شدم!
بعدش گفتم خوبه يه مرغ مينا بخرم...در اين مورد هم مامانم اينا (!) گفتن خودت کم شلوغ ميکني که ميخواي يه موجود ديگه رو هم بياري اينجا؟!../منم حرف گوش کن!! گفتم خب نمي خرم!!
يا مثلآ تصميم گرفتم 700-800 تومن بدم و ARC s بخرم ، باز عقل و جهلم در جدال افتاد که زياده اين همه پول بالاي گوشي دادن!! / لذا اينم منتفي شد!!
يا حتي گفتم يه روزه تنهايي برم مشهد و برگردم که اينم از جانب خانواده محترم وتو شد.....

خلاصهههههههههههههههههه
نهايت کاري که به ذهنمون رسيد اين بود که خوبه برم و دماغ جان رو که چندي پيش (12سال) توسط توپ بسکتبال ، در حين فوتبال ، در زمين هندبال ، و با پاهاي داداش کوچيکه از مسير راست منحرف شده بود ، به صراط مستقيم هدايتش کنيم!!! ( ذکر توضيح ضروري: در آن بازي داداش کوچيکه گفت اگه مردي اين توپ رو بگير و شووووووووووووووووووت..منم ديدم مسئله حييثتي شد با جان و دل و دماغ از دروازه دفاع نمودم!)
عليرغم فحش و بد و بيراه هاي همگان مبني بر اينکه مگه عقلت کمه و مگه دماغت چشه و خر نشو و از اين حرفا ، فردا پيش از ظهر در جهت هدايت دماغ مذکور اقدام قاطعانه خواهيم کرد ، باشد که رستگار شويم!!

بمحضي که بتونم ميام و ميتعريفم که چه ها گذشت...اگرم ديدين از يه هفته و اينا گذشت و خبري نشد ، ميتونين پيگير مراسم هاي شب هفته و هفته و چهلم و اينا در وبلاگ بهار باشيد :دي

فردا از ساعت 11 به بعد دعاها و انرژي هاي مثبت خود را به سمتمان روانه کنيد ، چون همچين بفهمي نفهمي دارم يه کم مي ترسم :-"

فعلآ همين
خوشتون باشه
و احتياطآ حلال بفرمايين
تا بعد